Terug van het zoveelste bezoek aan Colombia in ruim veertig jaar… Maar deze keer was wel heel bijzonder, voor een groot deel omdat onze beide zoons te kennen hadden gegeven dat ze me graag wilden vergezellen: ‘Mam, we weten niet hoe lang je dit nog volhoudt, maar we willen je nog graag een keer in actie zien!’ (Hoe lang ik het volhoud weet ik zelf ook niet, nu ik tachtig ben en -letterlijk- met smart wacht op een nieuwe heup!) Ik had het nooit durven vragen want ze hebben allebei drukke banen en jonge gezinnen, dus ik was verrast en geroerd door dit voorstel.

Terug van het zoveelste bezoek aan Colombia in ruim veertig jaar…
Maar deze keer was wel heel bijzonder, voor een groot deel omdat onze beide zoons te kennen hadden gegeven dat ze me graag wilden vergezellen: ‘Mam, we weten niet hoe lang je dit nog volhoudt, maar we willen je nog graag een keer in actie zien!’

Het bleek dat ze er behoefte aan voelden het land beter te leren kennen sinds ze als het ware met Colombia waren opgegroeid. Door onze jaarlijkse afwezigheid van enige weken hadden ze er ook de nodige offers voor gebracht.

Sinds 1998 heeft de Ned. St. voor IofC individuele bijdragen van mensen aan het Project Colombia beheerd en doorgestuurd. Wat is er de laatste jaren gebeurd?

Kort na de opzienbarende berichten over het dagboek van een jonge Nederlandse betrokken bij de guerrilla in Colombia, waren twee andere Nederlandse vrouwen in Bogotá om hun bijdrage te leveren aan de oplossing van de conflicten in dat land.

Vanaf 1998 ontvangen Blanca Aparicio Torres, Colombiaanse woonachtig in Oegstgeest en ik via de Nederlandse Stichting Initiatives of Change, bijdragen vanuit Nederland voor een kleinschalig project ten behoeve van jongeren in een krottenwijk ten zuiden van Bogota.

Reacties van de deelnemers aan het project Colombia van Digna Hintzen-Philips en Blanca Aparicio Torres

In het vliegtuig, op weg voor mijn jaarlijks bezoek aan Colombia, las ik in de krant dat er die dagen een internationaal symposium over Restorative Justice in de stad Cali werd gehouden. Tot mijn vreugde zag ik dat bisschop Desmond Tutu daar met andere Zuid-Afrikanen aanwezig was om hun ervaringen met deze aanpak van het verleden, de Waarheids- en Verzoeningscommissie, met de Colombianen te delen. En bij mijn aankomst ontving ik de bevlogen toespraak die de vice-president, Francisco Santos, had gehouden als reactie hierop. Zonder vergeving en verzoening is er geen echte vrede mogelijk, was zijn stelling.

Een jaar geleden zat Helena Salazar in haar kerk in Bogotá en bad onder tranen voor haar land. Was er een uitweg uit het geweld dat Colombia al zoveel jaren teisterde, en kon zij er iets aan doen?

Lezing door Digna Hintzen-Phillips, 20 oktober 2000. "Blij hier te zijn met u allemaal. Want het heeft er nog maar om gespannen: bijna had ik het niet door laten gaan. Toen ik dit onderwerp had aangeboden, zo'n 5 maanden geleden, was ik net terug uit Colombia en toen zag het vredesproces er nog enigszins hoopvol uit. Sindsdien is het geweld alleen maar toegenomen, en de economische situatie op z'n minst gezegd niet verbeterd."